یا اباصالح المهدی...
مژده اي دل که شب نيمه شعبان آمد برتن مرده و بي جان جهان جان آمد
بانگ تکبير نگردرهمه عالم بر پاست همه گويند مگر جلوه يزدان آمد
به نام حضرت دوست که هر چه داریم از اوست
من چه بگویم. بگویم دلم گرفته. یا بگویم رو سیاهم. یا بگویم منتظرم. یابگویم هنوز دلم را آب و جارو نکرده ام. چگونه بگویم. به خود بگویم یا به دیگران. آیا گوش دلم به این حرفها توجه میکند. کسی که عمری زندگی میکند فقط برای زندگی کردن.نه خود را میشناسد و نه زندگی را.همیشه گمان میکند که دارد زندگی میکند. اما کدام زندگی؟
اگر این حرفهای پریشان را نزنم چه کنم؟ شاید بتوانم کمی خودم را سبک کنم. هفته بعد هم میرود و نیمه شعبان هم تمام می شود و باز قم و جمکران خلوت میشود و در انتظار نیمه شعبانی دیگر. همه منتظرت هستند. اما من… . من آیا منتظرت هستم؟ من چه کرده ام؟ کدام کوچه را جارو کرده ام؟ من حتی دل خودم را آب وجارو نکرده ام. کدام محله را ریسه بسته ام؟ من حتی دل خودم را ریسه نبسته ام.کدام خیابان را چراغانی کردم؟ سالهاست که چراغ دلم سوخته و درستش نکرده ام.
ای کاش… . لااقل گم میشدم. ناپیدا میشدم. از خودم خجالت میکشم.امام من هزار و چهارصد سال منتظر است و من یک روز منتظر نشدم. ای آقاو مولای من چقدر از شما دورم و چقدر جاهلانه این دوری را فراموش میکنم . چقدر من کوته نظر هستم. امام من بزرگی است که مثل او در دنیانیست. و من منتظرش نباشم. چقدر من کم ثمر هستم. چقدر نادان هستم که نمیخواهم همسایه ات باشم.
واقعا چقدر آرزوی دیدار شما را دل دارم؟ چقدر؟ این همه شعر گفته شده.این همه نثر نوشته شده. میگویند محبوب من دوری تو و ندیدنت برایمان سخت است.اما آیا من لیاقت تکرار این کلمات را دارم؟ کسی که واقعا درقلبش مشتاق و محتاج دیدارت نباشد را چه کاری با این کلمات و عبارات است؟ آیا من دلتنگ تو شده ام؟ پس بیقراری ام کو؟ پس فرمانبرداری ام
کو؟مولای من باید اقرار کنم همانگونه که خود و زندگی را نمیشناسم، شما را هم نمیشناسم. این اقرار برای من بسیار تلخ است. اما حقیقت است. کسی که خود را شناخت خدایش را میشناسد. کسی که خود را شناخت جهانش را هم میشناسد. اما کسی که خود را نشناخت امامش را نیز نمیشناسد. ای امامم! کمکم کن تا خود را بشناسم تا شما را بشناسم. چون بدون کمک شما ...
امام صادق(ع): بعداز شب قدر شب نیمه شعبان پرفضیلت ترین شب برای استجابت دعا است. 
